Bericht nummer 9

Weer eens een berichtje vanuit het verre oosten. Zijn alweer bijna twee weken verder sinds mijn laatste berichtje, maar de tijd is voorbij gevlogen!

Vorige week zaterdagavond ben ik naar Apgujong gegaan, een buurt in de wijk Kangnam in Seoul. Ben daar samen met Mark, een Deense jongen een beetje de buurt gaan verkennen. Maar omdat het de volgende dag een feestdag was, was het daar overal erg rustig. Na overal een beetje rondvragen bij de lokale Koreanen hoorden we dat we in Club Juliana’s moesten zijn voor het feest. Wij dus met de taxi naar Club Juliana’s.. daar aangekomen bleek het echter niet bepaald hetgeen te zijn wat wij verwacht hadden.
In Korea kent men het fenomeen ‘bookingsclub’. Dit is een discotheek waar je een tafel krijgt toegewezen en een fles drank moet kopen. In deze clubs werken de obers als ‘matchmakers’, ze brengen de meisjes die in de club aanwezig zijn naar de tafels en introduceren ze aan de jongens. Des te meer fooi er wordt gegeven, des te meer meisjes er worden geïntroduceerd.
Voor de duidelijkheid, Club Juliana’s was dus zo’n bookingsclub. Mark en ik zijn dus weer terug gegaan naar de wijk dicht bij de campus, en hebben daar de buurt nog maar eens verkend.

Vorige week zondag en maandag was er in Korea ‘Chuseok’, een soort van Koreaanse Thanksgiving. Vanwege de vele Koreaans-Amerikaanse mensen in de I-House was het erg rustig, de meeste van hun waren naar familie om Chuseok te vieren. Zondag was er wel een BBQ voor de mensen die wel thuis waren gebleven, dus wat hamburgers gegeten.

Maandag was ik dus ook nog vrij. Samen met mijn Chinese roommate en nog wat Koreanen naar Sinchon gegaan en gegeten, en maar naar de Noraebang gegaan. ‘Norae’ staat voor zingen en ‘Bang’ voor kamer, dus zingkamer.. Karaoke dus! Was erg gezellig maar het was dinsdag weer vroeg dag omdat de lessen weer begonnen, dus waren bijtijds thuis.

Donderdag ook nog naar het Immigratiebureau geweest om mijn Alien Card op te halen, ik kan nu vrij in en uit het land reizen.

Vrijdag en zaterdag waren het toch wel de drukste en de gekste dagen van de afgelopen week, het Yongo-Jan Festival. Elk najaar is er dit festival waarbij onze universiteit, Yonsei University, tegen de Korea University gaat sporten in 5 verschillende sporten. Rugby, ijshockey, basketbal, baseball en voetbal. Vrijdag ben ik met de Mentors Club naar het stadion gegaan in het Olympische Park. In baseball-stadion waren zo ongeveer 15.000 mensen aanwezig om de wedstrijd te bekijken. Iedereen van onze universiteit was gekleed in het blauw en van de andere universiteit in het rood. Wat mij het meest opviel was dat de Koreaanse studenten het dansen en zingen tijdens de wedstrijd eigenlijk belangrijker vonden als de wedstrijd zelf. Toen de wedstrijd begon had niemand dat eigenlijk in de gaten. Het dansen en zingen ging non-stop door.. Onze universiteit had de wedstrijd wel gewonnen. Na de baseball wedstrijd naar een ander stadion gegaan voor de basketbal wedstrijd, hier was het eigenlijk hetzelfde verhaal. Continue gedanst.. Heb nog een sjaal en een pet geruild met iemand van de andere universiteit. Na de basketbal wedstrijd terug naar de campus gegaan..

Zaterdag was het helemaal een gekkenhuis. Ik ben ’s ochtends richting het stadion gegaan om de rugby en voetbal wedstrijd te bekijken. Daar aangekomen zat het stadion vol met zo’n 30.000 rode en blauwe studenten, die allemaal tegelijkertijd dezelfde gekke dansjes deden en liedjes zongen. In Europa zal zoiets denk ik nooit gebeuren.. Na de afloop van de voetbalwedstrijd rende iedereen het veld op waar het dansen en zingen verder ging. Heb ook nog van een van de voetballers het shirt gekregen. Het was inmiddels avond en het feest ging verder in Sinchon. Duizenden studenten vulden Sinchon, zowel Korea Univ. studenten als de Yonseians. Ook hier was de sfeer weer geweldig. Iedereen danste met, weer zoveel mensen ontmoet en gezien! Het gaafste van alles was dat Sinchon voor een deel afgesloten was en de straat gevuld was met dansende mensen zover als ik kon kijken.

Wat trouwens ook leuk was, was het vormen van treintjes in de "Train game". Het werkt als volgt: je maakt een treintje van mensen en gaat naar een restaurant of bar en gaat daar hard staan zingen en klappen en als de eigenaar een beetje sociaal is krijg je gratis wat drinken of eten. Niet elke restauranthouder had er zin in, ik denk dat die een hele zware avond hebben gehad. Om de haverklap stond er weer een groep te schreeuwen bij elk restaurant.

Na zondag ook nog een wedstrijd te hebben gevoetbald, wel 6-2 gewonnen natuurlijk, was ik wel redelijk moe en heb nog steeds wel een beetje spierpijn. Maar ben wel weer heel wat leuke ervaringen rijker!